جامعه مدنی چگونه در برابر بحران کرونا قد علم کرد؟
۲۱ فروردین ۱۴۰۰

وقتی ویروس کرونا در اسفند ۱۳۹۸ به کشور رسید، جامعه با بحرانی مواجه شد که پیش از آن نظیرش را ندیده بود. شوک ناشناختهای گریبانگیر شد که از نخستین روزها ابهام، ناباوری و سردرگمی را به همراه داشت. ملغمهای از اطلاعات درست و نادرست بر فضای عمومی حاکم بود و بیمارستانهای کشور زیر بار سنگین مراجعه بیماران قرار داشتند.
در این میان، برخی از گروههای آسیبپذیرتر مانند جامعه معلولان، بیماران خاص و کودکان کار به علت شرایط ویژه خود با محدودیتهای دوچندانی در دسترسی به امکانات اولیه مواجه بودند.. در همین نقطه بود که نیاز به یک حرکت جمعی و بیواسطه حس شد.
پیش از این، تشکلهای مختلفی در حوزههای سلامت، خیریه، محیطزیست، میراث فرهنگی و گردشگری در حمایت از گروههای آسیبپذیر در تعامل بودند. با وقوع کرونا بلافاصله ۱۱ شبکه ملی و تخصصی — از جمله شبکه ملی مؤسسات نیکوکاری، کانون هموفیلی، انجمن اتیسم، شبکه یاری کودکان کار، شبکه محیطزیست، شبکه حوزه سرطان، جمعیت امام علی، شبکه حجم و تشکلهای میراثی و گردشگری — کنار هم قرار گرفتند. از دل این همافزایی، کارگروه مهار کرونا شکل گرفت که با خوشفکری و وامگرفتن از حروف اولیه آن (ک: کمک، م: مهار، ک: کرونا) نام شبکه کمک متولد شد.
نقشه راه شبکه کمک؛ پیشگیری و حمایت از گروههای آسیبپذیر
استراتژی اصلی شبکه کمک، تقدم پیشگیری بر درمان بود. برای رسیدن به این هدف، دو محور اصلی سرلوحه اقدامات قرار گرفت:
ا- کمک به کاهش میزان ابتلا به کرونا در جامعه
۲- کاهش آسیبها و تبعات اجتماعی-اقتصادی ناشی از شیوع بیماری، بهویژه در مناطق محروم و در میان اقشار آسیبپذیر
مدیریت چابک و شفاف؛ از توزیع بستهها تا دیدهبانی جامعه
شبکه کمک بدون درگیر شدن در بوروکراسیهای پیچیده اداری و ساختارهای هرمی سنگین، ساختاری چابک طراحی کرد. مدیریت کار بر عهده شورای راهبردی بود. برای حفظ سرعت تصمیمگیری، هیئت اجرایی ۵ نفرهای مسئولیت پیشبرد امور را بر عهده گرفت.
شبکه از یک سو با اتکا به کارگروههای تخصصی، شناسایی دقیق اقشار آسیبپذیر و ایجاد سازوکار شفاف خزانهداری و حسابداری، بستههای معیشتی و اقلام بهداشتی و درمانی را با تأمین اعتبار مالی از سوی خیرین و بنگاههای اقتصادی به نیازمندان در سراسر کشور میرساند. از سوی دیگر، به عنوان یک نهاد دیدهبان، با تکیه بر ابعاد پژوهشی و رسانهای، واقعیتهای کف جامعه را به نهادهای ذیربط منعکس میکرد.
عبور از موانع اداری با اتکا به تجربه و سرمایه اجتماعی اعضا
بزرگترین چالش شبکه کمک در این بحران، عدم شناخت دقیق ابعاد بحران و موانع ساختاری ناشی از عدم پذیرش نهادهای ثبتنشده توسط دولت بود. با این حال، شبکه به واسطه اعتبار و سابقه طولانی اعضا در فعالیت مدنی که مجموع تجربیات کار جمعی آنها بیش از صد سال بود و حمایت و همراهی مسئولانی چون سخنگوی وقت دولت و فرمانده ستاد کرونای تهران، توانست از این موانع عبور کند.
شبکه کمک در دوره کوتاهی پس از تشکیل، توانست در تصمیمسازیهای کلان مانند تأمین واکسن و تجهیزات درمانی نقش موثری ایفا کند. صراحت کلام، نقد سازنده، پذیرش خرد جمعی و چارچوب مدیریتی صحیح از عوامل اصلی تداوم این مسیر بود.
مستقل، بیادعا و انسانی؛ دستاوردی برای تقویت امید
بزرگترین دستاورد این ائتلاف ملی، شکلگیری یک گردهمایی بیمزد و منت مدنی بود که فارغ از نگاههای سیاسی، اولویت را بر ارزشهای انسانی گذاشت و به ارتقای سرمایه اجتماعی و امید در جامعه کمک کرد. اداره شورایی و حفظ استقلال نظر به شبکه امکان داد چابکی خود را در تمام مسیر حفظ کند.
از مهار کرونا تا مواجهه با تمام بحرانها؛ گامی به سوی تابآوری
با گذشت زمان و مواجهه کشور با تنشها و بحرانهای متعدد سیاسی-اجتماعی، شبکه با چالشهای جدیدی در اولویتبندی اقدامات و ارتباط با جامعه روبرو شد. این تجارب نشان داد که تابآوری یک اقدام مقطعی در زمان حادثه نیست، بلکه فرآیندی پیشینی است که نیاز به آموزش و پژوهش مداوم دارد.
همین امر باعث شد شبکه کمک در سال ۱۴۰۱ ماموریت خود را از تمرکز صرف بر کرونا، به مواجهه با انواع بحرانهای طبیعی و انسانساخت گسترش دهد. امروز شبکه کمک با فراگیرتر کردن چتر خود برای پذیرش تمامی تشکلهای علمی و صنفی، و واگذاری اقدامات اجرایی مستمر به خودِ تشکلهای تخصصی عضو، به نهادی پختهتر برای ارتقای تابآوری جامعه تبدیل شده است.
بررسی نقش شبکه کمک در دوره کرونا نشان میدهد که دستاوردهای مثبتی از جمله موارد زیر به دست آمده است:
۱-مشارکت نهادهای مدنی در سطحی کلان برای اولین بار
۲-گام های اولیه برای تشکیل شورای شبکهها
۳-درک وسیعتر از مسائل کلان اجتماعی و بحران
۴-بهرهمندی از ظرفیتهای علمی و تجربی اعضا
۵-هم صدایی در جامعه مدنی
۶-کسب هویت و جایگاه اجتماعی برتر
کارنامه شبکه کمک در دوران کرونا؛ ارقام و دستاوردها در یک نگاه
شبکه کمک در راستای مسئولیت اجتماعی خود و به منظور افزایش امید و تابآوری در جامعه، اقدامات عملی و شفاف زیر را به ثبت رسانده است:
عملکرد و دستاوردها
محور فعالیت
حمایت مالی از بیش از ۳۴ طرح استانی در سراسر کشور. اجرای ۳ برنامه فراگیر و ملی جهت حمایت از کودکان کار،معلولین طرح حاتم و کارگران روزمزد
تأمین ۳۶,۱۰۴ میلیون ریال منابع مالی و غیرمالی برای پشتیبانی از طرحها، همراه با نظارت بر منابع، حسابداری دقیق و انتشار گزارشهای مالی بهروز و شفاف.
تولید و انتشار ۳۴۳ اثر محتوایی با هدف بهبود سلامت روان خانوادهها و اقشار آسیبپذیر، ترغیب جامعه به رعایت پروتکلهای بهداشتی و افزایش امید اجتماعی با جلب مشارکت متخصصان
طرح مطالبات از طریق دیدار با مقامات ارشد اجرایی، ارسال نامه، صدور بیانیه و تعامل مستمر جهت طرح سؤالات و دریافت نظرات تخصصی صاحبنظران در حوزههای سلامت، معیشت و ابعاد اقتصادی-اجتماعی بحران.
کارنامههای بیشتر

ایستادگی در طوفان جنگ؛ از روایت رنجهای خاموش تا پایداری «شبکه کمک» بر مشی زندگی
۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۵جنگ اخیر و شرایط بحرانی اسفندماه، یکی از سختترین و نفسگیرترین آوردگاهها برای کار مدنی بود؛ دورانی که همزمان با قطع اینترنت و مخدوش شدن اعتماد عمومی به رسانههای رسمی بهواسطه یکطرفهبودن آنها، جامعه را در هالهای از بحران و ناامنی فرو برد. در چنین فضایی، «شبکه کمک» تلاش کرد با حضور میدانی خود در جمع امدادگران حوزه های نجات و سلامت و مردم جنگزده و آسیب دیده، صدای رنجهای خاموش باشد.

پایداری بر مشی خشونتپرهیز؛ مرارتهای کنشگری «شبکه کمک» در بحران دیماه ۱۴۰۴
۲۹ دی ۱۴۰۴قتی تنشها و تلاطمهای اجتماعی سرریز میشوند، عیار نهادهای مدنی در میزان پایداری آنها بر مشی خشونتپرهیز و مواجهه مسئولانه با بحران سنجیده میشود. ایستادن در میان آتش خشونت و اصرار بر روشهای غیرقهرآمیز، کنشگری مدنی را با مرارتها و فشارهای مضاعفی روبهرو میسازد. بازخوانی فعالیتهای «شبکه کمک» در بحران دیماه ۱۴۰۴، گویای تلاشی هدفمند و فرساینده برای صیانت از حقوق کودکان، مستندسازی رنجها، رایزنیهای حقوقی و حفظ انسجام مدنی در برابر مواضع ساختاری و رفتارهای خشونتآمیز است.

زندگی علیه جنگ؛ واکاوی کنشگری و مواضع «شبکه کمک» در جنگ ۱۲ روزه
۱۵ تیر ۱۴۰۴جامعه مدنی، پیش از وقوع منازعه، نشانههای خطر را رصد کرده بود؛ اما هجوم ناگهانی سایه جنگ به آستانه پایتخت در ۲۳ خرداد ۱۴۰۴، موجی از شوک و اضطراب را در سراسر کشور برانگیخت. در این مقطع بحرانی، احساس مسئولیت ملی برای نهادهای مدنی و از جمله «شبکه کمک»، به امری حیاتی بدل گشت. بازخوانی کارنامه این شبکه در آن روزهای پرالتهاب، گویای تلاشی هدفمند و مسئولانه در راستای مستندسازی واقعیتها، واکاوی ابعاد چندوجهی بحران و پاسداری از مطالبات مدنی است.